สระ

สระ
สระในภาษาไทยมี 21 รูป ซึ่งรูปสระเหล่านี้จะนำไปประกอบเป็นรูปสระที่ใช้จริงอีกต่อหนึ่ง (ดูที่ ภาษาไทย)

ะ วิสรรชนีย์ นมนางทั้งคู่ ั ไม้หันอากาศ หางกังหัน ไม้ผัด ็ ไม้ไต่คู้ ไม้ตายคู้ า ลากข้าง ิ พินทุ์อิ ่ ฝนทอง ํ นิคหิต นฤคหิต หยาดน้ำค้าง

" ฟันหนู, มูสิกทันต์ ุ ตีนเหยียด ลากตีน ู ตีนคู้ เ ไม้หน้า ใ ไม้ม้วน ไ ไม้มลาย โ ไม้โอ

อ ตัวออ ย ตัวยอ ว ตัววอ ฤ ตัวรึ ฤๅ ตัวรือ ฦ ตัวลึ ฦๅ ตัวลือ

วรรคต่างๆ

พยัญชนะไทยมี 44 รูป สามารถแบ่งตามฐานที่ใช้ในการออกเสียงเป็นวรรค ดังเช่นในภาษาบาลีและสันสกฤต พร้อมแสดงชื่อเรียกในปัจจุบัน

วรรค กะ

-

ก ไก่

ข ไข่

ฃ ขวด*

ค ควาย

ฅ คน*

ฆ ระฆัง

ง งู

วรรค จะ

-

จ จาน

ฉ ฉิ่ง

ช ช้าง

ซ โซ่

ฌ เฌอ

ญ หญิง

วรรค ฏะ

-

ฎ ชฎา

ฏ ปฏัก

ฐ ฐาน

ฑ มณโฑ

ฒ ผู้เฒ่า

ณ เณร

วรรค ตะ

-

ด เด็ก

ต เต่า

ถ ถุง

ท ทหาร

ธ ธง

น หนู

วรรค ปะ

-

บ ใบไม้

ป ปลา

ผ ผึ้ง

ฝ ฝา

พ พาน

ฟ ฟัน

ภ สำเภา

ม ม้า

เศษวรรค

-

ย ยักษ์

ร เรือ

ล ลิง

ว แหวน

ศ ศาลา

ษ ฤๅษี

ส เสือ

ห หีบ

ฬ จุฬา

อ อ่าง

ฮ นกฮูก

คำราชาศัพท์หมวดร่างกาย

ราชาศัพท์                                                                                    ความหมาย
พระเจ้า                                                                                        หัว ศีรษะ ( พระมหากษัตริย์ )
พระเศียร                                                                                      หัว ศีรษะ
พระสิรัฐิ ( สิ - รัด - ถิ ) พระสีสกฏาหะ                                           กะโหลกศีรษะ
เส้นพระเจ้า                                                                                  เส้นผมของพระมหากษัตริย์
พระเกศา พระเกศ พระศก                                                             เส้นผม
ไรพระเกศ ไรพระเกศา ไรพระศก                                                 ไรผม
ขมวดพระศก ขมวดพระเกศา                                                       ขมวดผมที่เป็นก้นหอย
พระโมลี พระเมาลี                                                                        จุก หรือ มวยผม
พระจุไร                                                                                        ไรจุก  ไรผม
พระจุฑามาศ                                                                               มวยผม ท้ายทอย
พระเวณิ                                                                                       เปียผม ช้องผม
พระนลาฏ                                                                                    หน้าผาก
พระขนง พระภมู                                                                          คิ้ว
พระอุนาโลม                                                                               ขนหว่างคิ้ว
พระเนตร พระนัยนะ พระจักษุ                                                    ดวงตา
พระเนตรดำ ดวงพระเนตรดำ                                                       ตาดำ
ดวงเนตรขาว ดวงพระเนตรขาว                                                   ตาขาว
พระกนีนิกา พระเนตรดารา                                                       แก้วตา
หนังพระเนตร หลังพระเนตร                                                    หนังตา หลังตา
พระโลมจักษะ ขนพระเนตร                                                       ขนตา
ม่านพระเนตร                                                                           ม่านตา
ต่อมพระเนตร                                                                          ต่อมน้ำตา
พระอัสสุธารา พระอัสสุชล น้ำพระเนตร                                    น้ำตา
พระนาสิก พระนาสา                                                                จมูก
สันพระนาสิก สันพระนาสา                                                      สันจมูก
ช่องพระนาสิก                                                                         ช่องจมูก
พระโลมนาสิก ขนพระนาสิก                                                   ขนจมูก
พระปราง                                                                                 แก้ม
พระกำโบล กระพุ้งพระปราง                                                    กระพุ้งแก้ม
พระมัสสุ                                                                                  หนวด
พระทาฐิกะ พระทาฒิกะ                                                          เครา
พระโอษฐ์                                                                               ปาก ริมฝีปาก
พระตาลุ เพดานพระโอษฐ์                                                      เพดานปาก
พระทนต์                                                                                  ฟัน
พระทันตมังสะ พระทันตมังสา                                               เหงือก
ไรพระทนต์                                                                            ไรฟัน
พระทาฐะ พระทาฒะ                                                              เขี้ยว
พระกราม                                                                              ฟันกราม
พระชิวหา                                                                             ลิ้น
ต้นพระชิวหา มูลพระชิวหา                                                   โคนลิ้น ลิ้นไก่
พระหนุ ( หะ - นุ )                                                                  คาง
ต้นพระหนุ                                                                            ขากรรไกร
พระกรรณ                                                                             หู ใบหู
ช่องพระโสต ช่องพระกรรณ                                                 ช่องหู
พระพักตร์                                                                            ดวงหน้า
พระศอ                                                                                 คอ
พระกัณฐมณี                                                                       ลูกกระเดือก
ลำพระศอ                                                                             ลำคอ
พระชัตตุ                                                                              คอต่อ
พระรากขวัญ                                                                      ไหปลาร้า
พระอังสา                                                                             บ่า                                                                 
พระอังสกุฏ                                                                           จะงอยบ่า
พระพาหา พระพาหุ                                                              บ่า
พระกร                                                                              ศอกถึงข้อมือ
พระกัประ พระกะโประ                                                        ข้อศอก
พระกัจฉะ                                                                            รักแร้
พระกัจฉโลมะ                                                                      ขนรักแร้
พระหัตถ์                                                                                 มือ
ข้อพระกร ข้อพระหัตถ์                                                         ข้อมือ
ฝ่าพระหัตถ์                                                                         ฝ่ามือ
หลังพระหัตถ์                                                                    หลังมือ
พระองคุลี นิ้วพระหัตถ์                                                       นิ้วมือ
พระอังคุฐ                                                                         นิ้วหัวแม่มือ
พระดัชนี                                                                            นิ้วชี้
พระมัชฌิมา                                                                        นิ้วกลาง
พระอนามิกา                                                                       นิ้วนาง
พระกนิษฐา                                                                           นิ้วก้อย
ข้อนิ้วพระหัตถ์ พระองคุลีบัพ                                              ข้อนิ้วมือ
พระมุฐิ กำพระหัตถ์                                                             กำปั้น กำมือ
พระนขา พระกรชะ                                                                      เล็บ
พระอุระ พระทรวง                                                                      อก
พระหทัย พระกมล                                                                    หัวใจ
พระถัน พระเต้า พระปโยธร                                                      เต้านม
ยอดพระถัน พระจูจุกะ                                                               หัวนม
พระครรโภทร พระคัพโภทร                                               มีครรภ์ มีท้อง
พระอุทร                                                                                   ท้อง
พระนาภี                                                                              สะดือ ท้อง
พระสกุล พระครรภมล                                                       รก สิ่งที่ติดมากับสายสะดือเด็กในครรภ์
สายพระสกุล                                                                     สายรก
กล่องพระสกุล                                                                       มดลูก
พระกฤษฎี บั้นพระองค์ พระกฏิ                                               สะเอว เอว
พระปรัศว์                                                                                   สีข้าง
พระผาสุกะ                                                                                     ซี่โครง
พระปฤษฏางค์ พระขนอง                                                              หลัง
พระโสณี                                                                                      ตะโพก
พระที่นั่ง                                                                                           ก้น
พระวัตถิ                                                                                    กระเพาะปัสสาวะ
พระคุยหฐาน พระคุยหประเทศ                                                     องค์ที่ลับชาย
พระโยนี                                                                                       องค์ที่ลับหญิง
พระอัณฑะ                                                                                     ลูกอัณฑะ
พระอูรุ                                                                                            ต้นขา
พระเพลา                                                                                        ขาตัก
พระชานุ                                                                                          เข่า
พระชงฆ์                                                                                         แข้ง
หลังพระชงฆ์                                                                                     น่อง
พระโคปผกะ                                                                                      ตาตุ่ม
นิ้วพระบาท                                                                                       นิ้วเท้า
พระบาท                                                                                             เท้า
ข้อพระบาท                                                                                       ข้อเท้า
หลังพระบาท                                                                                   หลังเท้า
ฝ่าพระบาท                                                                                      ฝ่าเท้า
พระปัณหิ พระปราษณี ส้นพระบาท                                                  ส้นเท้า
พระฉวี                                                                                               ผิวหนัง
พระฉายา                                                                                            เงา
พระโลมา                                                                                             ขน
ผิวพระพักตร์ พระราศี                                                                        ผิวหน้า
พระมังสา                                                                                           เนื้อ
กล้ามพระมังสา                                                                                กล้ามเนื้อ
พระอสา                                                                                             สิว
พระปีฬกะ ไฝ                                                                                 ขี้แมลงวัน
พระปัปผาสะ                                                                                        ปอด
พระยกนะ ( ยะ - กะ- นะ )                                                                       ไต
พระปิหกะ                                                                                            ม้าม
พระอันตะ                                                                                        ไส้ใหญ่
พระอันตคุณ                                                                                    ไส้น้อย ไส้ทบ
พระกุญชะ                                                                                        ไส้พุง
พระนหารู                                                                                         เส้น เอ็น
เส้นพระโลหิต หลอดพระโลหิต                                                        เส้นเลือด หลอดเลือด
หลอกพระวาโย                                                                                หลอดลม
พระกิโลมกะ                                                                                     พังผืด
พระองคาพยพ                                                                            ส่วนต่างๆของร่างกาย
พระมัตถลุงค์                                                                               มันในสมอง
พระธมนี                                                                                           เส้นประสาท

ทฤษฎีโครงสร้าง - หน้าที่

ทฤษฎีโครงสร้าง - หน้าที่  (Structural  Functionalism)

                ทฤษฎีโครงสร้าง-หน้าที่  เป็นทฤษฎีหลักทางสังคมวิทยา และเป็นทฤษฎีที่ทางอิทธิพลทฤษฎีหนึ่งของสังคมวิทยา  นั่นหมายถึงเราสามารถใช้ทฤษฎีโครงสร้าง-หน้าที่  อธิบายหรือพยากรณ์  ทำความเข้าใจ  ปรากฏการณ์ทางสังคมได้อย่างชัดเจนและละเอียดในทุกระดับชั้นของสังคมโลกเป็นอย่างดี

ขอบข่ายของทฤษฎีโครงสร้าง - หน้าที่

                ถ้าเราจะศึกษาทฤษฎีโครงสร้าง - หน้าที่  ให้ครบถ้วนแล้วเราต้องศึกษาเรื่องใดบ้าง  เรื่องที่เราจะต้องศึกษามีดังต่อไปนี้คือ

1.             ทฤษฎีโครงสร้าง - หน้าที่คลาสสิก  (Classical  Structural  Functionalism)

2.             ทฤษฎีหน้าที่ของการชนชั้น  (The  Functional  Theory  of  Stratification)

3.             สิ่งจำเป็นของหน้าที่ในสังคม  (The  Functional  Prerequisites  of  Society)

4.             ทฤษฎีโครงสร้าง – หน้าที่ของพาร์สัน  (Parsons’s  Structural  Functionalism)

               

               

ความต้องการ

บทบา

                                                               

                     ชนชั้น

                                                                                                                           

                                                                                                                                               

                   ดังนั้นการจัดบุคคลที่เหมาะสมกับตำแหน่งที่เหมาะสมจึงเป็นระบบทางสังคมในทฤษฎีโครงสร้าง-หน้าที่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

                   สิ่งจำเป็นพื้นฐานต่อหน้าที่หลักของสังคม (The Functional Prerequisite of Society ) ในการนิยามหน้าที่พื้นฐาน (Prerequisite) ก่อนเกิดหน้าที่ของระบบปฏิบัติการ (Action System)  มี 4 อย่าง คือ

1.             การปรับตัว (Adaptation)

2.             การบรรลุเป้าหมาย (Goal Attainment)

3.             บูรณาการ (Integration)

4.             การธำรงไว้ซึ่งแบบแผน (Pattern Maintenance)

                   สังคมเกิดจาการต้องการอยู่รวมกันแบบสมานฉันท์ของสมาชิกในสังคม สิ่งที่ทำให้เกิดการสมานฉันท์ที่สมบูรณ์แบบคือ การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ (Potential  Communication) หมายถึง ระบบสัญลักษณ์ร่วม (Shared Symbolic systems )โดยผ่านการเรียนรู้ระเบียบทางสังคม (Socialization)   

                   สังคมต้องมีเป้าหมายร่วมกัน ถ้าต่างกันจะเกิดความวุ่นวาย ด้วยเหตุนี้สังคมจำเป็นต้องมีวิธีการในการกำหนดเป้าหมาย โดยใช้ระบบบรรทัดฐาน (Normative System) , ความสำเร็จของบุคคล  ถ้าไร้บรรทัดฐานแล้ว สังคมจะไร้ระเบียบและเดือดร้อน

                   สังคมต้องมีระบบการเรียนรู้ สำหรับคนในสังคมต้องเรียนสิ่งต่างๆ ทั้งสถานภาพในระบบชนชั้น ค่านิยมร่วม จุดหมายที่ยอมรับร่วมกัน การรับรู้ร่วมกัน ตลอดจนการแสดงออกทางอารมณ์และความรู้สึก จึงช่วยให้เกิดความร่วมมือและปฏิบัติที่สอดคล้องกับบรรทัดฐาน

                   สังคมต้องมีมาตรการควบคุมอย่างมีประสิทธิภาพ โดยผ่านกระบวนการเรียนรู้ ยอมรับในค่านิยมที่เหมาะสม เขาจะประพฤติอยู่ในกรอบของความถูกต้องดีงาม โดยความสมัครใจ

ทฤษฎีหน้าที่นิยมของทัลคอตต์ พาร์สันส์  (Talcott Parsons’s Structural Functionalism) 4  ประการ  ที่จำเป็นต่อระบบต่าง ๆ คือ

                1. Adaptation  = การปรับตัว ระบบต้องจำเป็นปรับให้เข้ากับสถานการณ์ต่าง ๆ ในภายนอก คือ ปรับเข้ากับสิ่งแวดล้อมและความต้องการของสังคม

                2. Goal Attainment = การบรรลุเป้าหมาย ระบบจะต้องกำหนดและตอบสนองต่อเป้าหมายหลัก

                3. Integration = บูรณาการ ระบบจะต้องกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบต่าง ๆ และจะต้องจัดการความสัมพันธ์ระหว่างหน้าที่พื้นฐานอื่น ๆ

                4. Latency (Pattern Maintenance) ระบบต้องธำรงและพื้นฟู แรงจูงใจของปัจเจกบุคคลและแบบบรรยายทางวัฒนธรรมที่นร้างรักษาแรงจูงใจนั้นไว้

                สิ่งจำเป็นพื้นฐานด้านหน้าที่  4  ประการนี้ จะต้องเกี่ยวข้องระบบการกระทำ (Action system)  4  อย่างคือ

1.             อินทรีย์ทางชีววิทยา (Biological Organism) ทำหน้าที่ในการปรับตัว

2.             ระบบบุคลิกภาพ (Personality System) ทำหน้าที่ในการบรรลุ

เป้าหมาย

3.             ระบบสังคม (Social system) ดูแลเกี่ยวกับการบูรณาการ โดยควบคุม

ส่วนต่าง ๆ

                4. ระบบวัฒนธรรม (Cultural system) ทำหน้าที่ในการธำรงแบบแผน โดยกำหนดบรรทัดฐานและค่านิยมแก่ผู้ปฏิบัติ

โครงสร้างระบบการทำหน้าที่หลัก

                 L                                                                                                                      I           

ระบบวัฒนธรรม	ระบบสังคม
อินทรีย์แห่งพฤติกรรม	ระบบบุคลิกภาพ

              A                                                                                                                             G

ระบบการระทำ (The Action System)                            

                   พาร์สันมีความคิดชัดเจนเกี่ยวกับ “ระดับ” ของความเป็นจริงในสังคม = การชนชั้น ตลอดจนความสัมพันธ์ระหว่างชนชั้น ที่ต้องสนองพลังและความต้องการของระบบ  ดังนี้

                                              ข่าวสารระดับสูง

                                              ลำดับขั้นของปัจจัยที่เป็นตัวสร้างเงื่อนไข

                                             

                                             

                                              พลังงานระดับสูง

พาร์สันค้นพบระบบจากความเป็นระเบียบทางสังคม

                1. ระบบต่างมีความเป็นระเบียบ เป็นคุณลักษณะและหลายส่วนต้องพึ่งพาอาศัยกัน

                2.  ระบบมีแนวโน้มไปสู่การมีระเบียบแก่ตัวเอง หรือเรียกว่า  “ดุลยภาพ” (Equilibrium)

                3.  ระบบอาจมีลักษณ์สถิตย์ (Static) หรือเป็นพลวัตร (Change) ก็ได้

                4.  ส่วนหนึ่งของระบบต้องมีผลกระทบต่อมีส่วนหนึ่งเสนอ

                5.  ระบบมีขอบเขตภายในสภาพแวดล้อมนั้น

                    6.  การแบ่งสรรและบูรณาการ (จัดการ)  เป็นกระบวนการพื้นฐานสำหรับการสร้างดุลยภาพในระบบ

7.  ระบบต่างมีแนวโน้มที่รักษาไว้ขอบเขตและความสัมพันธ์ของส่วนร่วมที่มีต่อส่วนรวมและควบคุมความแตกต่าง และการเปลี่ยนแปลงภายในระบบไว้

ระบบสังคม (Social System)

             Pansons  เริ่มความคิดเกี่ยวกับระบบสังคม  ในระดับดุลภาค (Micro Level) ด้วยการปฏิสัมพันธ์ระหว่างตัวเอง (ego) กับผู้อื่น (Alter ego) โดยนิยมว่าระบบหน้าที่

สภาพแวดล้อม

ผู้กระทำ

การปฏิสัมพันธ์

วัฒนธรรม

สัญลักษณ์ร่วม

ความพึงพอใจ

                Pansons  ระบบสังคมประกอบขึ้นด้วยผู้กระทำมาปฏิสัมพันธ์กันในสถานการณ์ที่มีลักษณะทางกายภาพและสิ่งแวดล้อมคล้ายคลึงกัน ผู้กระทำถูกจูงใจจากแนวโน้มด้านความพึงพอใจขั้นสูงและพฤติกรรมของพวกเขาเกี่ยวพันกับสถานการณ์นั้น ๆ มันถูกนิยามและสื่อสารในรูปของระบบ  โครงสร้างทางวัฒนธรรมและสัญลักษณ์ร่วม

ทฤษฎีโครงสร้างหน้าที่ของทัลค๊อต  พาร์สัน

                พาร์สัน  เริ่มทฤษฎีโครงสร้างหน้าที่ด้วยความจำเป็นทางหน้าที่  4 ประการ คือ AGIL

AGIL

                หน้าที่คือ  ภารกิจที่ซับซ้อนที่มุ่งไปสูการตอบสนองต่อความต้องการ  หรือสู่ความจำเป็นของระบบ  พาร์สัน  เชื่อว่า  มีหน้าที่ ๆ  จำเป็นจริงอยู่  4 อย่างคือ

1.             Adaptation  (การปรับตัว)  ระบบต้องปรับเข้ากับความจำเป็นเร่งด่วน  (ฉุกเฉิน)  จากภายนอนสถานการณ์  ต้องปรับเข้ากับสิ่งแวดล้อมและปรับสิ่งแวดล้อมไปสู่ความจำเป็น

2.             Goal  Attainment  (การบรรลุเป้าหมาย)  ระบบต้องกำหนดและบรรลุเป้าหมายเบื้องต้น

3.             Integration  (บูรณาการ)  ระบบต้องสร้างระบบความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน  ขององค์ประกอบต่างๆ  คือ  ต้องจัดความจำเป็นพื้นฐานทั้ง 3 ตัวคือ AGL  ให้สอดคล้องกัน 

4.             Latency   (Pattern  Maintenance)  การรักษาแบบแผนไว้            ระบบต้องธำรงไว้  รักษา  ฟื้นฟู  ทั้งการกระตุ้นปัจเจกชน  และแบบแผนทางวัฒนธรรม  ที่สร้างและสนับสนุนแรงจูงใจนั้น

สิ่งจำเป็นพื้นฐานเหล่านี้  เชื่อมกับระบบอินทรีย์ 4 ประการ  คือ

1.             ระบบอินทรีย์ทางชีวภาพ  (Biological) + ระบบการปรับตัว  (Adaptation)

2.             ระบบบุคลิกภาพ  (Personality  System)  +  การบรรลุเป้าหมาย  (Goal  Attainment)

3.             ระบบทางสังคม  (Social  System)  + บูรณาการ  (Integration)

4.             ระบบทางวัฒนธรรม  (Cultural  System)  +  การรักษาแบบแผน  (The  Pattern  Maintenance)

โครงสร้างของระบบการกระทำหลัก

                                  L                                                                                                       I

Cultural  System	Social  System
Biological  Organism	Personality  System

  A                                                                                                       G

ระบบการกระทำ

                ความคิดของพาร์สันชัดเจน่มากในเรื่องของระบบการกระทำซึ่งเราสามารถแบ่งออกเป็น 2  ลักษณะ คือ

1.             ระดับล่าง  (A & G)  เป็นพื้นฐานสำหรั้บระดับข้างบนนและจำเป็นสำหรับระดับบน

2.             ระดับบน  (L & I)  คอยควบคุมระดับล่างตามลำดับชั้น

ระบบสังคม  (Social  System)  = แนวความคิดของพาร์สันในเรื่อง  “ระบบสังคม”  เริ่มที่จุดเล็ก ๆ คือ  การปฏิสัมพันธ์ระหว่างตัวเรา  (Ego)  กับผู้อื่น  (Atter  ego)  เขาจึงนิยามคำว่า  “Social  System”  ดังนั้น

“ระบบสังคมประกอบไปด้วยคนหลาย ๆ  คน  มาปฏิสัมพันธ์กัน  ในสถานการณ์อันใดอันหนึ่ง  ผู้กระทำได้รับแรงจูงใจในแนวโน้มมีความพึงพอใจสูงสุด  ถูกกำหนด  และเชื่อมต่อในระบบที่มีสัญลักษณ์ทางมีโครงสร้างวัฒนธรรม  และร่วมกันอยู่”

ความหมายของพาร์สัน ประกอบไปด้วยตัวหลัก 5 ตัว  คือ

1.  Acton = ผู้กระทำ                                          2.  Interaction =  การปฏิสัมพันธ์

3.  Environment  = สภาพแวดล้อม               4.  Optimization  of  gratification  =  ความพึงพอใจสูงสุด    5.  Culture  =  วัฒนธรรม

สรุปก็คือ  ระบบสังคม  (Social  System) 

ระบบสังคม  (Social  System)  คือ  การปฏิสัมพันธ์กันทางสังคม  ภายในระบบบการปฏิสัมพันธ์นั้น  พาร์สันเน้นที่  บทบาทและสถานภาพ  เป็นเรื่องใหญ่

สถานภาพ  หมายถึง  ตำแหน่งทางโครงสร้างภายในระบบของสังคม

บทบาท  หมายถึง  สิ่งที่ผู้กระทำ  ๆ  ตามสถานภาพผู้กระทำ  ตามทัศนะของพาร์สัน   จึงเป็นส่วนหนึ่งในสถานภาพและบทบาทภายในระบบสังคม

นอกจากนี้แล้ว  พาร์สัน  ยังสนใจองค์ประกอบของโครงสร้าง  ได้แก่ ลักษณะส่วนรวม  (Collectivities)  บรรทัดฐาน  (Norm)  ค่านิยม  (Values)

พาร์สัน  ยังสนใจเกี่ยวกับวิธีที่จะนำโครงสร้างทั้ง 3  ประการข้างต้น  ไปสู่ผู้กระทำให้ได้  นั่นคือ กระบวนการ,  ขัดเกลาทางสังคม  (Socialization)  และกระบวนการการปลูกฝัง  (Internalization)  ให้มีประสิทธิภาพ  เพื่อได้ให้สมาชิกในสังคมได้เกิดความสำนึกต่อสังคม  นั่นหน้าที่ของโครงสร้างของบทบาทและค่านิยมสำคัญของระบบทางสังคม

อีกวิธีหนึ่งที่จะทำให้ประชาชนในสังคมปฏิบัติตามบรรทัดฐานและค่านิยม  คือ  การควบคุมทางสังคม  (Social  Control)  แต่ควรใช้เพียงเล็กน้อย  และในสถานการณ์ที่เหมาะสมเท่านั้น  ระบบที่ยืดหยุ่นจะทำให้ระบบแข็งเกร็ง  และบูรณาการในตัว

สรุป  การขัดเกลาทางสังคมและการควบคุมทางสังคมจึงเป็นกลไก  (เครื่องมือ)  อย่างดีที่จะทำให้ระบบทางสังคมอยู่ในดุลยภาพ

                                                                การขัดเกลาทางสังคม

สังคม                                    กลไก                                                                                      สังคมดุลยภาพ

                                                                การควบคุมทางสังคม

ระบบวัฒนธรรม  (Cultural  System)

                พาร์สัน  เห็นว่าวัฒนธรรม  เป็นพลังยึดเหนี่ยวที่สำคัญของพื้นฐานต่าง ๆ  (Element)  ของสังคม  =   ระบบการกระทำ  (Social  System)  มันเชื่อมการปฏิสัมพันธ์กับตัวผู้กระทำ  และทำให้บุคลิกภาพและระบบสังคมสัมบูรณ์แบบ  ระบบวัฒนธรรมจะเป็นส่วนหนึ่งของระบบสังคมและอยู่ในบรรทัดฐานและค่านิยม

                พาร์สัน  มองระบบวัฒนธรรมว่าเป็นแบบแผน  มีระเบียบทางสัญลักษณ์  มีการปลูกฝังด้านบุคลิกภาพ  มีแบบแผนในรูปสถาบัน  ในระบบสังคม   เช่น  มีลักษณะเชิงสัญลักษณ์และจิตพิสัย  และมักถูกถ่ายทอดจากคนรุ่นหนึ่งไปยังอีกรุ่นหนึ่งเสมอ

                ระบบวัฒนธรรมสามารถควบคุมระบบการกระทำอีกระบบหนึ่งได้  พาร์สันสรุปว่า  มาตรฐานทางศีลธรรมเป็นเทคนิคสมบูรณ์แบบที่เชื่อมประสานของระบบการกระทำ  ระบบวัฒนธรรมจึงอยู่เหนือระบบอื่น

ระบบบุคลิกภาพ  (Personality  System)

                ระบบบุคลิกภาพ  (Personality  System)  ถูกควบคุมโดย 3 ระบบ

1.             ระบบวัฒนธรรม  ผ่านการขัดเกลาทางสังคม

2.             ระบบสังคม  ผ่านการขัดเกลาทางสังคม

3.             องค์ประกอบพื้นฐานของบุคลิกภาพ  คือ  การแสดงออกซึ่งความต้องการ 

บุคลิกภาพจึงถูกนิยามความหมายว่า  ระบบที่จัดระเบียบไว้เกี่ยวกับแนวทาง  และแรงจูงใจต่อการกระทำของผู้กระทำแต่ละคน  และมูลเหตุของการจูงใจต้องการกระทำ  =  แรงขับ  (Drive)  แรงขับถูกกำหนดโดยบริบททางสังคม

แรงขับมี  3 ประเภท

1.             การแสวงหาความรัก,  การยอมรับจาก  สังคม

2.             ค่านิยมที่ถูกปลูกฝังมา  ซึ่งนำผู้กระทำไปสู่มาตรฐานทางวัฒนธรรม

3.             การคาดหวังต่อบทบาท  นำไปสู่การให้และได้รับการตอบสนองที่เหมาะสม

ระบบอินทรีย์ด้านพฤติกรรม  (Behavioral  Organism)

                ระบบอินทรีย์ด้านพฤติกรรม  =  ระบบทางกายภาพภายในร่างกาย  ซึ่งกลายพลังและพื้นฐานของการกระทำในด้านต่าง ๆ  หลงเหลืออยู่  (Residue  System) 

ทฤษฎีโครงสร้างหน้าที่ของโรเบริต์ เมอร์ตัน (Robert  Merton’s  Structural  Functionalism)

                เมอร์ตัน  (Merton)  เป็นลูกศิษย์ของพาร์สัน  (Parson)  เขาแต่งหนังสือชื่อว่า  “Toward  the  codification  of  Functional  Analysis  in  Sociology”  เมอร์ตันวิจารณ์ทฤษฎีโครงสร้าง – หน้าที่ว่า  สมมุติฐานของการวิเคราะห์เกี่ยวกับหน้าที่มี  3  ประการคือ

                1.  สมมุติฐานเกี่ยวกับเอกภาพของหน้าที่  (The  Postulate  of  Functional  Unity)  =  ความเชื่อและการปฏิบัติทางสังคมและวัฒนธรรมเป็นหน้าที่ต่อสังคม  เท่ากับมีหน้าที่ต่อปัจเจกชน  ความจริงคือถูกสำหรับสังคมเล็ก,  ดั้งเดิม  แต่ใช้กับสังคมใหญ่ ๆ  และสลับซับซ้อนกว่าไม่ได้

                2.  สมมุติฐานเกี่ยวกับลักษณะสากลของทฤษฎีหน้าที่  (The  Postulate  of  Universal  Functionalism) =  โครงสร้างทางสังคมและวัฒนธรรม  ต้องมีหน้าที่เชิงบวก  เขาแย้งว่า  ในโลกแห่งความจริง  มันชัดเจนว่า  ไม่ใช่ทุกโครงสร้างที่เป็นอย่างนี้  เช่น  ลัทธิชาตินิยม  หัวรุนแรง  กลับมีหน้าที่เชิงลบ

                3.  สมมุติฐานว่าความไม่จำเป็น  (The  Postulate  of  Indispensability)  =  ลักษณะของสังคมทั้งหมดจำเป็นต่อสังคม  แต่ที่จริงแล้ว   ยังมีระบบอื่นในสังคมที่ไม่จำเป็นด้วยก็มี

                เมอร์ตัน  กล่าวว่า  การวิเคราะห์ทฤษฎีโครงสร้าง – หน้าที่  ต้องเน้นที่กลุ่มคน,  องค์กร,  สังคม,  และวัฒนธรรม  โดยเปลี่ยนจากวัตถุวิสัยเป็นจิตพิสัย  ดังนี้

                บทบาททางสังคม  (Social  Role),  แบบแผนของสถานบัน  (Institutionlized  Patterns),  กระบวนการทางสังคม  (Social  Process)  รูปแบบทางวัฒนธรรม  (Cultural  Patterns)  บรรทัดฐานทางสังคม  (Social  Norms)  การจัดกลุ่ม  (Group  Organization)  โครงสร้างทางสังคม  (Social  Structure)  และเครื่องมือสำหรับการควบคุมทางสังคม  (Devices  for  Social  Control)

                เมอร์ตัน  คิดว่า  นักทฤษฎีโครงสร้าง – หน้าที่  ควรสนใจที่หน้าที่ของสังคม  มากกว่าแรงจูงใจของปัจเจกชน  เขาปฏิเสธแรงจูงใจด้านจิตพิสัยของปัจเจกชน  ต่อระบบโครงสร้าง – หน้าที่ 

                หน้าที่  ตามนิยามของเมอร์ตัน  คือ  สิ่งที่เกิดผลซึ่งสร้างไว้สำหรับการปรับตัวกับระบบที่กำหนดไว้  คือ  คนมักจะมองหน้าที่แต่ในทางบวก  แต่ความเป็นจริงแล้ว  หน้าที่ในทางลบก็มีเช่นกัน  โครงสร้างหรือสถาบัน  อาจจะก่อให้เกิดผลในทางลบต่อสับคมเช่นกัน

                นอกจากนี้  เมอร์ตันยังได้เสนอความคิดเรื่อง  การไม่มีหน้าที่  (Non - Functions)  คือผลที่ไม่เกี่ยวเนื่องระบบที่คิดไว้อยู่  ซึ่งแม้จะมีผลทั้งบวกและลบในอดีต  แต่ปัจจุบันมันไม่มีผลแล้ว

                เมอร์ตัน  ยังคิดพัฒนา  Concept  เรื่อง  Net  Balance (ดุลยภาพสุทธิ) =  ความเท่าเทียมของทั้ง 2 อย่างให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม  หน้าที่ควรจะสมดุลยทั้ง 2 ฝ่ายที่กล่าวไป

                หน้าที่ 2  ประการของ  โรเบริต์  เมอร์ตัน  (Robert  Merton) 

1.             หน้าที่ปรากฏชัด  (Manifest  Function)

2.             หน้าที่แอบแฝง  (Latent  Function)

เช่น  ระบบวรรณะ  หน้าที่ชัด  คือ  การแบ่งหน้าที่กันทำ  (Division  of  Labour)  และหน้าที่แฝง  คือ  การกดขี่ทางชนชั้น  (Class  Exploitation)  หน้าที่ทั้ง 2 อย่างนี้  จะเกิดผล  2 อย่างคือ

1.             ผลที่ได้ตั้งใจไว้  (Anticipated  Consequences)

2.             ผลที่ไม่ได้ตั้งใจไว้  (Unanticipated  Consequences)

เมอร์ตันถือว่าผลทั้ง 2 สิ่ง  มีความหมายทางสังคมวิทยา  เมอร์ตันกล่าวอีกว่า  โครงสร้างบางส่วนอาจจะก่อให้เกิดผลลบต่อบางส่วนของสังคมก็จริง  เช่น  การแบ่งแยกยิว  เป็นต้น  แต่หน้าที่ตัวนี้ยังอยู่ต่อไปได้ เพราะมันยังให้ประโยชน์ต่อส่วนอื่น  เช่น  คนส่วนใหญ่  เป็นต้น

                                                                                คาดหวัง

หน้าที่

                                                                                ไม่ได้คาดหวัง

หน้าที่                                                                    คาดหวัง

หน้าที่                                                                    ไม่ได้คาดหวัง

สรุป  โครงสร้างบางส่วน  อาจจะเกิดผลลบก็จริง  แต่ยังอยู่ได้เพราะให้ผลประโยชน์กับอีกส่วนหนึ่ง  จึงอยู่ได้  เช่น  ธุรกิจใต้ดิน  เป็นต้น